नर्मदा परिक्रमा:एक विलक्षण अनुभूती👇भाग👇५९ 👇- बडगुजर. इन

• 

नर्मदा परिक्रमा:एक विलक्षण अनुभूती👇भाग👇५९ व ६०👇
भाग-५९.
तर मागच्या भागात मी तुम्हाला त्या वाघाच्या फलका बद्दल सांगितलं होतं. नंतर तो तडसांचा झुंड पार करून गेला आणि आम्ही जैत ला येऊन पोचलो. आता जेमतेम ३.३० झाले असतील. इथे खरं राहता येणं शक्य होतं पण आम्ही पुढे जायचं ठरवलं.

नारायणपूर नंतर येतं नांदनेर.. आता आम्ही नांदनेर ला आलो. इथे येता येता मात्र संध्याकाळ चे सहा वाजले. आता आंघोळ पूजा आणि बाकी व्यवस्था बघायला गेलो तर एक छोटंसं मंदिर होतं, त्यात आधीच बरीच गर्दी होती, म्हणून आम्ही जागा शोधू लागलो. मैया किनारी एक आश्रम होता खरा, पण तिथेही भोजन प्रसादी ची व्यवस्था नव्हती. तिथे फक्त एक माताजी होत्या, त्या ब-याच म्हाता-या होत्या..”देख लो बेटा, कही और नही मिले तो आ जाना” असं त्या म्हणाल्या.. त्या म्हाता-या जीवाला त्रास देणं काही योग्य वाटलं नाही, म्हणून गावात कुठे सोय होतेय का ते बघायला गेलो असता एक तरुण मुलगा वाटेत भेटला… “एक पाठशाला है, चाहो तो खुलवा देता हू, भोजन के लिये हमारे घर आजाओ” आम्हालाही पटलं ते…. पाठशाळेत आसन लावलं.

ही पाठशाला जुनी. आता शाळा भरत नाही इथे पण क्लासेस चालतात. गावातलेच काही शिकलेले तरुण मुलं इतरांना शिकवतात. ह्या इमारतीचं छत मधून मधून आकाशाचे तुकडे दाखवतं, कधी पावसात पाणी बरसवत, आणि मला तर चांदण्या दाखवल्यात छताने… थोडक्यात सांगायचं तर मोडकळीस आलेली ही इमारत होती, पण प्रसन्न होती. शिवाय अंकित नी चटई आणि जास्तीची पांघरूण आणून दिली होती.

इथे समोर एक हापशी आहे, तिथेच आंघोळ उरकली… आणि रात्री च्या आणि सकाळच्या साठी इथून हंडे भरून भरून पाणी शाळेत मागच्या अंगणाला असलेल्या टाकीत जमा केलं. खरच या बायका पाणी भरताना किती थकत असतील ते पहिल्यांदा जाणवलं मला… असो

भोजन प्रसादी झाल्या नंतर बराच वेळ आम्ही दोघं आणि गावातली काही तरुण मुलं शेकोटी पेटवून शाळेच्या समोरच्या अंगणात बसलेलो. तिथे पुन्हा बुधनी मधल्या वाघाचा विषय निघाला. आणि एक विषय निघाला, सांगते पण त्या आधीची एक गम्मत सांगते. सरदार नगर ते जैत या रस्त्यात आम्हाला तडस दिसले होते, पण हे वाघा चं जंगल नाही हे सांगितल्यामुळे आम्ही निश्चिंत होतो. तेवढा तडसांचा झुंड सोडला तर आम्ही अगदी रमत गमत आणि आनंदाने हा रस्ता पार करून नांदनेर मध्ये आलो होतो. मात्र इथे आल्यावर या विषयाला एक वेगळीच कलाटणी मिळाली. गावातल्या मुलांच्या गप्पांना उत आला होता अगदी. साधारण पंधरा दिवसापूर्वी इथेच, म्हणजे जिथे आम्ही बसलो आहोत तिथून साधारण २०० फुटावर वाघ पाहिल्याचं या तरुण मुलांनी सांगितलं. एकाने तर चक्क वाघाने कुणावर तरी हल्ला केल्याची घटना महिनाभर आधी इथेच, म्हणजे याच गावात घडल्याचं ही सांगितलं. एकानी बिबट्या झाडावरून उतरून एका घराच्या छतावर बसलेला पाहिल्याचं पण सांगितलं…अज्ञानात खरच सुख असतं हे आता जाणवू लागलं…

अश्या गोष्टी सुरु असताना बाबा अचानक उठला आणि आत जाऊन आला, आल्यावर म्हणाला “पाठशाला को सामने तो दरवाजा है, लेकीन पिछे तो सिर्फ उंची दिवार है, कोई दरवाजा नही है…सुरक्षित तो होगा न?” आम्ही जिथे आसन लावलं होतं तिथे मागे फक्त एक भिंत होती कम्पाउंड ची. दार नव्हतच, आणि नुकतीच छतावरच्या बिबट्याची गोष्ट कुणीतरी सांगितली होती… आता रात्र ही बरीच झाली होती आणि सगळे घरी जाण्याच्या तयारीत होते.. न राहवून मी बोलून गेले.. “बापरे, आज ये ऐसी ही कहानिया क्यू सुनने मिल रही है? पता नही अजीब सां लग रहा है…थोडा डर तो लग ही रहा है”
〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️